bir gökyüzümüz olduğu için çok şanslıyız

stereo

geçenlerde kadıköy anadolu lisesi'nin önünde erdil yaşaroğlu ile karşılaştım. her zaman karşılaşıyormuş gibi oldu böyle diyince; halbuki sadece ikinci görüşümdü. göz göze gelince ünlü olan o değil de benmişim gibi gözlerini kısarak gülümsedi. bir ünlüyle karşılaşınca ne diyeceğinizi bilemezsiniz ya işte o anda bana da aynısı oldu. yıllar yılı "ehuahauhaha yine süper çizmiş dallama" diye güldüğüm adama 3 yıl önce pehlivan köfte'de gördüğüm zeki alasya'ya yaptığım muamelenin aynısını yapıp, "nasılsınız?" dedim.-nız mı? allah belanı versin bi erdil ağabey diyemedin diye içimden geçirirken o da bana "iyiyim sen nasılsın" de..rken kafama bir kuş tap! diye sertçe sıçtı. fırsatı kaçırmayıp "hep senin yüzünden, hayvanlarla dalga geçtiğin için senin kafana sıçmak istedi ama hedefi tutturamadı" demek istedim ama ilk cümleye ikinci çoğul şahısla başladığım için en fazla "sizin yüzünüzden" diyebildim.

o an farkettim ki ikinci çoğul şahsı hem telaffuz etmesi zor hem de ekonomik değil. zaten hitap ederken sizin diyorum bi de neden devamında yüzün -üz diye bağlamak zorunda kalıyorum ki? -iz, -üz demekten dilim ağrıdı resmen. üstüne iki saat konuşamadım.

neyse. aynı günün akşamı kulaklığımın tek tarafı bozuldu. tek kulaklığın bozuk olmasının vermiş olduğu sinir bozukluğu yetmezmiş gibi taç şeklinde bir kulaklık olduğu için ses gelmediği halde sol kulaklığı takmak zorunda kalmam beni tam anlamıyla çileden çıkarttı.

fakat bütün bunlar yetmezmiş gibi tek kulaklığın çalışmamasının çok kanallı kayıtları dinlerken gerçek bir felaket olduğunu unutarak mp3 çalarımdaki şarkıları devam etmeye yeltendim ve bir şeylerin eksik olduğunu farketmekte gecikmedim. bunlar benim her zaman dinlediğim şarkılar değildi kiminin gitarı farklıydı kiminin bası, kemanı filan...

sonra aklıma ilginç bir fikir geldi. dinlediğim şarkların eksik kısımlarını ağzımla tamamlamaya başladım... "cigicigicigi! bıçıpbıçıbıçımmmm! iuuuuğğğ! gibi sesler çıkararak.

bu zincirleme olaylar beni tıpkı hayata farklı bir gözle bakılabildiği gibi farklı bir kulakla dinlenebileceğini de düşündürdü. duyuş ve dinleyiş açısı gibi farklı terimler uydurmak istedim ama yaymakta pek başarılı olamadım.

tek kanallı günlerin değerini şimdi daha iyi anlıyorum. yaşasın mono...

çıkış bu tarafta

yap, bak, gör, düşün, değerlendir, sorgula, cevap bulama, virgülden sonra boşluk bırakmayı unutma, müzik devam etsin, kaybol...

sonra ben de dedim ki;

birinin iç açıları toplamı 360 iken diğerininki nasıl 180 olabiliyor? sonuçta ortada durup kendi etrafında dönerken başladığın noktaya geldiğinde 360 derecelik bir dönüş yapmış olmuyor musun? bu soruyu bu kadar uzun sormama gerek yoktu biliyorum ama gerçekten çok saçma değil mi?.. diye hayıflandı nokta. doğruyu severdi ne de olsa içinden sonsuz sayıda doğru geçebiliyordu ve bunun doğruluğundan bir kez bile şüphe etmemişti. yine o rutin pazartesi sabahlarından birinde beyaz tahtada buluşmuşlardı ve matematik öğretmeninin sırtı her zamanki gibi sınıfa dönüktü..

garip bir ilişki vardı nokta ile doğru arasında. öyle ki nokta doğrunun başına geçtiğinde yarı doğru oluyor, doğru iki nokta arasına geçtiğindeyse doğru parçası sanıyordu kendini. bir ara ışın diye birşeyin varlığından söz edilmişti ama soyut düşünme becerileri bunu algılayabilecek kapasiteye ulaşmamıştı henüz.

aslında bu noktayla doğrunun hikayesi olmayacaktı; bu iç açıları olanlarla olmayanların bir olup olmadığı üzerine bir deneme ve yanılma olacaktı muhtemelen. hatta galiba şöyle devam edecekti; şimdi kare ve dikdörtgenin bir akrabalığı olduğunu yadsıyamayız sonuçta ikisinin de iç açıları toplamı 360 ayrıca her biri de zevkten dört köşe olmak klişesiyle başetmek zorunda olsa da bundan gocunmuyorlar. ayrımcılık her yerde. üçgenin üç köşesi ve topu topu 180 derecelik bir iç açılar toplamı var. burda bir yanlışlık yok mu? üçgenin 360 a tamamlanacak açısı yok mu?

aslında bu üçgenin de hikayesi olmayacaktı. tüm baskılara, kötü benzetmelere, asla elle kusursuz bir şekilde çizilememesine rağmen sesini yükseltmeyen, beni de oynatsanıza demeyen, köşeleri bile olmayan yuvarlak hatlı dairenin mütevazı hikayesi olacaktı. üstelik "pi" gibi karizmatikliğin sınırlarını aşmış bir kankası varken (bunu kendisini 3 diye çağırmasından anlıyoruz) arkadaşının varlığını ve nüfuzunu asla kötüye kullanmamış, kenarsız, yükseltisiz, derinliksiz boyutsuz ve açısız; kendi çapından büyük davranamamanın en somut kanıtı dairenin hikayesi...

ama sonra korkunç birşey oldu. nokta kayboldu doğru ne yapacağını şaşırdı, ne parçası ne de yarısı kalmıştı, yönünü bulamadığı için bakış açısını da kaybetmişti. ışınlanmak istedi ama başaramadı, meğer daha icat edilmemiş uzay yolu filan hepsinde bir sürü yalan varmış...

bu hikayedeki kişi ve olay ve kurumların gerçek hayatla kısmen alakası vardır.

vay canına saat üç olmuş

aslında saat üç olmamış ama bitirdiğimde üç olur herhalde. hatta saat üç olmasa bile yazmayalı iki yıl olmuş. işte şimdi gerçekten vay canına. iki yıl boyunca ne yaptım acaba ben? aslında iki yıl da geçmiş olamaz çünkü üniversite son sınıf demişim; zaten okul biteli de bir yıl olmamış. demek ki bir yıl boyunca ne yaptım ben acaba-ymış doğrusu. 2007 - 2009 arasında iki yıl olduğundan geriye kalan kayıp bir yılın akıbetini araştırmak dahi istemiyorum

göz yormamak amacıyla paragraf atladım, yeni bir konuya geçmiş değilim henüz. hatta bir konuya girmiş dahi değilim ama şimdiden 95 kelime oldu. -salladım saymaya kalkmayın. hazır ısınmışken içinden geçtiğim zamanlar boyunca kavramları tanımlayışım ya da yorumlayışım nasıl değişmiş bir göz atabilmek isterdim ama yarın hayatımı teslim etmem gereken bir işim olduğunu farkettiren göz ağrısı şeklindeki uyarı sistemi devreye girdi. evet senaryo eksiklikleriyle boğuşan ve finali tatmin etmeyen bir film gibi oldu ama zaten ben de yeni moda tv dizisi taktiği kullanıyordum. Bölüm boyunca hiçbir şey anlatmadım ama herkes bir sonraki bölümü merakla bekliyor. bir sonraki yazıya previously on blah blah diye başlayabilecek olmanın dayanılmaz hafifliği diye buna denir.

to be continued...

*bi dakka, blogger'ın saati yanlış, bugün günlerden salı dostum, saat sabahın 3'ü...